Maand 2 van mijn herstel – stap voor stap verder
De tweede maand van mijn herstel zit erop.
Waar de eerste maand vooral in het teken stond van wat er allemaal was gebeurd en het besef dat mijn leven van het ene op het andere moment was veranderd, begint er in deze tweede maand langzaam iets anders te ontstaan.
Ik begin steeds meer te ontdekken wat herstel voor mij betekent.
Het is niet zo dat ik iedere dag merkbaar vooruitga. Sommige dagen gaan beter dan andere. Soms lijkt het alsof ik grote stappen maak en op andere dagen moet ik weer een stapje terug doen.
Maar ik leer dat dat ook bij herstel hoort.
Langzaam weer vooruit
In deze maand ben ik vooral bezig geweest met opnieuw een ritme vinden.
Niet alles hoeft meer tegelijk.
Dat is misschien wel een van de belangrijkste dingen die ik deze maand heb geleerd. Ik hoef niet alles op één dag af te krijgen. Soms is een kleine stap gewoon een goede stap.
Ook mijn interesse in techniek en mijn homelab helpt daarbij.
Het klinkt misschien vreemd, maar bezig zijn met computers, servers en mijn netwerk geeft mij iets om naar toe te werken. Het houdt mijn hoofd bezig en geeft mij het gevoel dat ik nog steeds dingen kan leren en bouwen.
Natuurlijk gaat dat niet altijd even gemakkelijk.
Soms moet ik langer nadenken over iets wat vroeger vanzelfsprekend leek. Soms moet ik iets opnieuw lezen of een stap nog een keer uitvoeren.
Maar ook dat is vooruitgang.
Ik blijf het proberen.
Wat moeilijk blijft
Herstel is helaas niet alleen maar vooruitgang.
Er zijn ook momenten waarop ik merk dat mijn energie minder is of dat mijn hoofd niet altijd meewerkt zoals ik zou willen.
Dat kan frustrerend zijn.
Je weet hoe je iets vroeger deed, maar ineens kost het meer moeite om hetzelfde voor elkaar te krijgen. Dan moet je jezelf eraan herinneren dat je niet terug hoeft naar hoe het vroeger was om toch vooruit te gaan.
Ik probeer daarom steeds meer naar de vooruitgang te kijken in plaats van naar wat nog niet lukt.
Opnieuw leren vertrouwen
Deze tweede maand heeft mij ook geleerd dat herstel vooral geduld vraagt.
Dat is niet altijd mijn sterkste kant.
Ik wil graag weten waar ik aan toe ben en ik wil graag vooruit. Maar herstel laat zich niet helemaal plannen.
Dus probeer ik kleine doelen te stellen.
Een ding tegelijk.
Dat werkt voor mij beter dan alles tegelijk willen oplossen.
Eigenlijk geldt dat inmiddels ook voor mijn homelab. Eerst één probleem oplossen, controleren of het werkt en daarna pas verder.
Dat klinkt simpel, maar het helpt.
Wat ik heb geleerd
Als ik terugkijk op deze tweede maand, denk ik dat het belangrijkste is dat ik begin te accepteren dat herstel een proces is.
Niet iedere dag hoeft een goede dag te zijn.
Een mindere dag betekent niet automatisch dat ik achteruitga.
En een kleine vooruitgang is nog steeds vooruitgang.
Dat klinkt misschien als een cliché, maar ik begin het steeds meer zelf te ervaren.
Op naar maand 3
Twee maanden geleden stond mijn wereld behoorlijk op zijn kop.
Nu ben ik langzaam weer bezig om mijn leven opnieuw op te bouwen.
Dat gaat stap voor stap.
Soms letterlijk één stap tegelijk.
Ik weet nog niet precies hoe de komende maanden eruit gaan zien. Maar ik weet inmiddels wel dat ik vooruit wil blijven kijken.
Niet terug naar precies hoe het was, maar vooruit naar wat er nog mogelijk is.
Op naar maand 3.