Waarom ik niet meer alles tegelijk wil kunnen
Gisteren was gewoon een mindere dag. Ik wilde niet alles tegelijk willen doen, maar deed het uiteindelijk toch.
Ik wilde te veel doen en had eigenlijk te weinig rekening gehouden met het feit dat mijn lichaam daar nog niet altijd in mee kan gaan.
Ik had allerlei dingen in mijn hoofd die ik wilde doen. Even dit regelen, nog even dat doen en ondertussen ook nog met andere dingen bezig zijn. Voor mijn gevoel moest het allemaal kunnen.
Maar dat ging dus niet.
Ik vergat afspraken. Ik moest vier keer terugbellen om goed te krijgen wat ik eigenlijk had afgesproken. En bij de boodschappen vergat ik dingen, waardoor ik later weer terug naar de winkel moest.
Allemaal kleine dingen misschien, maar bij elkaar opgeteld kost het behoorlijk wat energie.
Gelukkig zijn er goede mensen om mij heen
Gelukkig zijn er ook goede buren.
Eén van mijn buren had blijkbaar door dat het gisteren allemaal wat te veel voor mij was. Hij vroeg of ik bij hem kwam eten. Niet omdat ik iets moest doen, maar juist zodat ik even rust kreeg en niet zelf hoefde te koken.
Dat vond ik eigenlijk heel fijn.
Even ergens anders zitten, samen eten en mijn hoofd een beetje leegmaken.
Soms heb je blijkbaar iemand anders nodig die even zegt: nu is het genoeg voor vandaag.
En dat is misschien ook wel iets wat ik tijdens mijn herstel steeds beter leer.
Rustig aan en niet te snel willen
De belangrijkste les van gisteren is eigenlijk heel simpel:
Rustig aan doen en niet te snel willen.
Ik hoef niet alles op één dag te doen. Ik hoef ook niet alles tegelijk te kunnen.
Het herstel gaat stap voor stap. En blijkbaar geldt dat niet alleen voor mijn herstel, maar ook voor de dingen die ik iedere dag wil doen.
Soms wil ik gewoon te veel. Ik zie iets wat ik wil doen en denk: dat doe ik wel even.
Maar mijn hoofd en mijn lichaam zijn het daar niet altijd mee eens.
Daar moet ik dus beter naar leren luisteren.
Ook in mijn homelab
Eigenlijk herken ik datzelfde gevoel ook in mijn homelab.
Er zijn altijd wel dingen die ik wil uitproberen. Een server aanpassen, iets nieuws leren, een probleem oplossen of gewoon kijken hoe iets werkt.
Vroeger wilde ik het liefst meteen weten hoe alles werkte.
Nu probeer ik het anders te doen.
Eén ding tegelijk.
Eerst begrijpen wat ik aan het doen ben. Dan uitproberen. Werkt het niet, dan rustig kijken waar het misgaat. En als het nodig is, even stoppen en later verdergaan.
Dat betekent niet dat ik minder nieuwsgierig ben geworden.
Misschien juist wel meer.
Ik merk alleen dat ik niet alles tegelijk hoef te doen om vooruit te komen.
Een fout betekent niet dat het mislukt is
Dat is voor mij een belangrijke verandering.
Als iets niet lukt, betekent dat niet meteen dat ik gefaald heb.
Soms betekent het gewoon dat ik een stap te snel heb gezet.
Dan kan ik teruggaan, opnieuw kijken en het nog een keer proberen.
Dat geldt voor techniek, maar ook voor mijn herstel.
Sommige dagen gaan beter dan andere. Soms kan ik veel en soms moet ik eerder stoppen dan ik had gedacht.
Dat is geen achteruitgang.
Het is gewoon onderdeel van het proces.
En ik hoef het niet alleen te doen
Gisteren werd dat nog maar eens duidelijk.
Er zijn gelukkig goede mensen om mij heen die merken wanneer het even niet gaat. Mensen die niet meteen oplossingen hoeven te bedenken, maar soms gewoon zeggen: kom maar even eten.
Dat soort dingen betekenen voor mij veel.
Herstellen doe je zelf, maar je hoeft het niet helemaal alleen te doen.
Vandaag weer een stap verder
Vandaag probeer ik daarom weer rustig aan te doen.
Niet alles tegelijk.
Niet te snel.
Gewoon kijken wat vandaag lukt en daar tevreden mee zijn.
Want ik hoef niet alles vandaag te kunnen.
Als ik vandaag één stap verder kom, is dat ook vooruitgang.
En misschien is dat wel precies wat ik met mijn Wim’s Digitale Speeltuin steeds meer aan het leren ben: nieuwsgierig blijven, blijven proberen en vooral niet vergeten om af en toe even op de rem te trappen.
Heb jij ook weleens dat je te veel tegelijk wilt doen en daardoor juist minder gedaan krijgt? Laat gerust een reactie achter. Ik vind het altijd interessant om te lezen hoe anderen daarmee omgaan.
Ken je iemand voor wie dit verhaal herkenbaar kan zijn? Deel het gerust.