Wat mijn herseninfarct mij leerde over opnieuw beginnen

Er zijn momenten in je leven waarop je plannen ineens veranderen. Niet omdat je dat zelf hebt gekozen, maar omdat het leven een andere richting opgaat.

Voor mij gebeurde dat door een herseninfarct.

Sindsdien ben ik opnieuw aan het opbouwen. Soms gaat dat vooruit, soms wat minder snel. Ik heb geleerd dat vooruitgang niet altijd groot hoeft te zijn. Een kleine stap kan op sommige dagen al een hele prestatie zijn.

Ook merk ik dat prikkels van buitenaf soms behoorlijk verwarrend kunnen zijn. Drukte, veel mensen om me heen of meerdere dingen die tegelijk gebeuren, kunnen ervoor zorgen dat het moeilijker wordt om alles goed te verwerken. Wat voor een ander misschien heel gewoon is, kan voor mij op zo’n moment behoorlijk veel zijn.

Daarom probeer ik steeds beter te luisteren naar wat mijn hoofd en mijn hele lichaam nodig hebben. Soms betekent dat even rust nemen, een stapje terug doen of iets op een later moment opnieuw proberen.

Wat ik misschien nog wel het meest heb geleerd, is dat opnieuw beginnen niet betekent dat je alles wat je daarvoor had moet achterlaten.

Mijn nieuwsgierigheid is er nog steeds. Mijn interesse in techniek is er nog steeds. En juist tijdens mijn herstel ontdekte ik opnieuw hoeveel plezier ik kan halen uit dingen uitzoeken, bouwen, repareren en begrijpen.

Daarom bestaat ook Wim’s Digitale Speeltuin.

Een plek om weer bezig te zijn

Tijdens mijn herstel merkte ik dat techniek voor mij meer betekende dan alleen iets om mee bezig te zijn.

Mijn homelab gaf me een plek waar ik rustig kon ontdekken. Een server opzetten, iets uitzoeken wat niet werkte, een netwerkprobleem oplossen of gewoon begrijpen waarom iets op een bepaalde manier werkt.

Het mooie is dat ik daarbij niet altijd alles in één keer hoef te kunnen. Ik kan iets proberen, stoppen als het te veel wordt en er later weer mee verdergaan.

Dat past eigenlijk precies bij mijn herstel: stap voor stap.

Soms lukt iets meteen. Soms moet ik iets opnieuw proberen. En soms kom ik erachter dat ik eerst even rust nodig heb voordat ik verder kan.

Ik ben daardoor anders naar techniek gaan kijken. Het gaat voor mij niet meer alleen om het eindresultaat. Het bezig zijn, iets leren en uiteindelijk een kleine stap vooruit zetten is minstens zo belangrijk geworden.

Opnieuw leren vertrouwen op wat wel lukt

Een van de dingen die ik lastig vind aan herstel, is dat je niet altijd van tevoren weet hoe een dag zal verlopen.

De ene dag lukt iets beter dan verwacht. Op een andere dag kan iets wat normaal gesproken eenvoudig lijkt ineens veel meer moeite kosten.

Dat vraagt om geduld.

Niet alleen van de mensen om mij heen, maar ook van mezelf.

Ik moet soms accepteren dat iets vandaag niet lukt. Dat betekent niet automatisch dat ik het niet meer kan. Misschien is het gewoon niet het juiste moment.

Dat inzicht helpt mij om minder streng voor mezelf te zijn.

Ik hoef niet iedere dag vooruitgang te kunnen laten zien. Herstel is geen rechte lijn. Soms zit de vooruitgang juist in iets kleins: iets wat weer lukt, iets wat ik beter begrijp of een moment waarop ik merk dat ik rustiger met een situatie kan omgaan.

Mijn hele lichaam opnieuw leren vertrouwen

Een ander belangrijk onderdeel van mijn herstel is het vertrouwen in mijn eigen lichaam.

Na een herseninfarct is dat vertrouwen niet meer vanzelfsprekend. Dingen die vroeger gewoon gingen, kunnen ineens anders voelen. Je wordt je veel bewuster van wat je lichaam doet en van de signalen die het geeft.

Ik merk dat ik mijn hele lichaam opnieuw moet leren vertrouwen. Niet alleen mijn hoofd, maar alles wat daarbij hoort. Leren voelen wat wel en niet gaat, wanneer ik door kan gaan en wanneer het beter is om rust te nemen.

Ook prikkels van buitenaf spelen daarin een rol. Drukte of meerdere dingen die tegelijk gebeuren kunnen behoorlijk verwarrend zijn. Mijn hoofd en lichaam geven dan aan dat het even genoeg is.

Dat vertrouwen komt niet in één keer terug.

Het groeit door kleine ervaringen. Door iets te doen en te merken dat het lukt. Door naar mijn lichaam te luisteren wanneer het aangeeft dat het genoeg is. En ook door te accepteren dat een mindere dag niet betekent dat ik weer terug bij af ben.

Ik leer daarom steeds beter om niet alleen te kijken naar wat ik wil doen, maar ook naar wat mijn hele lichaam mij vertelt.

Niet forceren, maar luisteren.

Ook dat is voor mij opnieuw beginnen.

Techniek als onderdeel van mijn herstel

Mijn homelab is in de loop van de tijd steeds meer geworden dan een verzameling computers, servers en netwerken.

Het is ook een manier geworden om bezig te blijven met iets wat ik leuk vind.

Ik kan er mijn nieuwsgierigheid in kwijt. Ik kan nieuwe dingen leren en oude kennis opnieuw oppakken. Soms bouw ik iets nieuws, soms probeer ik iets te repareren en soms ben ik gewoon aan het uitzoeken waarom iets niet werkt.

Daarbij hoort ook dat niet alles meteen goed gaat.

Een configuratie werkt niet. Een update zorgt voor een probleem. Een netwerkverbinding doet vreemd. Dan begint het zoeken opnieuw.

Eigenlijk lijkt dat best veel op mijn herstel.

Niet alles lukt meteen.

Je probeert iets, kijkt wat er gebeurt, leert ervan en probeert het opnieuw.

En als het even niet gaat, neem je een pauze.

Niet alles hoeft sneller

Voor mijn herseninfarct was ik waarschijnlijk sneller geneigd om iets gewoon af te maken.

Nu kijk ik daar anders naar.

Snelheid is niet altijd belangrijk.

Zeker tijdens mijn herstel kan te veel tegelijk juist voor verwarring zorgen. Daarom probeer ik dingen steeds vaker op te delen in kleine stappen.

Eén probleem tegelijk.

Eén instelling tegelijk.

Eén stap vooruit.

Dat klinkt misschien eenvoudig, maar voor mij heeft dat veel veranderd.

Het geeft rust en maakt het makkelijker om te zien wat er wél lukt.

Opnieuw beginnen betekent niet opnieuw dezelfde persoon worden

Ik denk dat opnieuw beginnen vaak wordt gezien als teruggaan naar hoe het vroeger was.

Voor mij voelt dat anders.

Ik ben niet bezig om precies terug te keren naar de persoon die ik voor mijn herseninfarct was.

Ik ben opnieuw aan het opbouwen met wat ik nu heb.

Sommige dingen zijn veranderd. Sommige dingen kosten meer moeite. Ik moet beter omgaan met prikkels en mijn grenzen serieuzer nemen.

Maar er zijn ook dingen die gebleven zijn.

Mijn nieuwsgierigheid.

Mijn interesse in techniek.

Mijn plezier in het uitzoeken van problemen.

En mijn behoefte om dingen te begrijpen.

Misschien zijn juist die dingen belangrijker geworden omdat ik ze tijdens mijn herstel opnieuw ben gaan waarderen.

Kleine stappen zijn ook stappen

Als ik iets heb geleerd, is het vooral dat je vooruitgang niet altijd van buitenaf kunt zien.

Voor iemand anders lijkt een kleine stap misschien helemaal niet bijzonder.

Voor mij kan diezelfde stap dat wel zijn.

Een gesprek voeren.

Iets nieuws leren.

Een technisch probleem oplossen.

Een stukje schrijven.

Een project weer oppakken.

Of gewoon een dag waarop ik merk dat ik iets beter kan omgaan met de hoeveelheid prikkels om me heen.

Dat zijn allemaal kleine momenten.

Maar al die kleine momenten bij elkaar vormen mijn herstel.

Daarom ga ik verder

Ik weet niet precies hoe mijn herstel er over een paar maanden of een jaar uitziet.

Dat hoeft misschien ook niet.

Ik wil vooral blijven kijken naar wat vandaag mogelijk is.

Soms betekent dat verder bouwen aan mijn homelab. Soms betekent het schrijven voor mijn website. Soms betekent het nieuwe dingen leren. En soms betekent het juist niets doen en mijn hoofd en lichaam rust geven.

Ook dat hoort erbij.

Met Wim’s Digitale Speeltuin wil ik mijn ervaringen delen zoals ze zijn: met momenten waarop iets goed gaat, maar ook met momenten waarop iets moeilijk is.

Herstel en techniek lopen in mijn leven steeds meer door elkaar heen. De ene keer ben ik bezig met mijn herstel en de volgende keer zit ik weer achter een computer om uit te zoeken waarom iets niet werkt.

En eigenlijk vind ik dat mooi.

Want opnieuw beginnen betekent voor mij niet dat ik alles opnieuw moet kunnen.

Het betekent dat ik opnieuw ontdek wat er mogelijk is.

Op mijn eigen tempo.

Met vallen en opstaan.

Met soms een stap vooruit en soms even een stap terug.

Maar vooral:

stap voor stap.

Want ook een kleine stap vooruit is nog steeds een stap vooruit.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat mijn herseninfarct mij heeft geleerd.