Hoe gaat het nu met mij? Een maand na mijn herseninfarct
De vraag “Hoe gaat het nu met hem?” kwam onlangs bij mij binnen als een zoekopdracht naar mijn website. Het zette me aan het denken. Want hoe gaat het nu eigenlijk met mij, ongeveer een maand nadat mijn leven zo ingrijpend veranderde door een herseninfarct?
Het korte antwoord is: stap voor stap.
Een maand geleden stond mijn leven ineens op zijn kop. Dingen die altijd vanzelfsprekend waren, werden dat niet meer. Mijn lichaam en mijn hoofd bepaalden ineens het tempo. Niet ik.
De afgelopen weken stonden daarom vooral in het teken van herstellen, ontdekken en opnieuw leren luisteren naar mijn lichaam.
Herstel gaat niet iedere dag vooruit
Wat ik inmiddels merk, is dat herstel geen rechte lijn is.
Er zijn dagen waarop ik merk dat iets beter gaat. Dagen waarop ik meer energie heb, weer wat meer kan doen en voorzichtig het gevoel krijg dat ik vooruitkom.
Maar er zijn ook dagen waarop mijn lichaam duidelijk aangeeft dat het genoeg is geweest.
Dat is soms lastig te accepteren.
Ik ben gewend om bezig te zijn. Dingen uit te zoeken, problemen op te lossen en vooral door te gaan. Mijn interesse in computers en techniek heeft daar altijd een grote rol in gespeeld.
Maar herstel vraagt iets anders: leren wanneer je moet stoppen.
Rust nemen is geen opgeven. Het is onderdeel van vooruitgaan.
Langzaam mijn eigen wereld weer oppakken
Tijdens mijn herstel ben ik mijn interesse in techniek opnieuw gaan oppakken.
Niet meteen groots en uitgebreid, maar stap voor stap.
Mijn homelab, computers, Linux, servers en het bouwen aan deze website geven mij iets om naar uit te kijken. Ze geven structuur en zorgen ervoor dat ik mijn nieuwsgierigheid kan blijven gebruiken.
Mijn leven veranderde door een herseninfarct, maar mijn nieuwsgierigheid en passie voor techniek zijn gebleven.
Dat is misschien wel een van de dingen waar ik mij het meest aan vasthoud.
Ik hoef niet alles meteen weer te kunnen. Ik wil vooral blijven leren en kleine stappen vooruit blijven zetten.
Ondersteuning na mijn ontslag
Na mijn ontslag uit het ziekenhuis werd ook duidelijk dat ik ondersteuning nodig heb. Niet omdat ik alles uit handen wil geven, maar omdat je na een herseninfarct met veel vragen en onzekerheden te maken krijgt.
Hoe pak je het dagelijks leven weer op?
Waar kun je terecht als je ergens tegenaan loopt?
Welke ondersteuning is er beschikbaar?
Daarom heb ik mij op 1 juli 2026 aangemeld bij Incluzio voor ondersteunende begeleiding.
Ik begrijp dat je niet altijd direct geholpen kunt worden. Er kunnen wachttijden zijn en ik begrijp ook dat de zomerperiode, met vakanties en minder beschikbare medewerkers, invloed kan hebben op de snelheid waarmee iemand contact opneemt.
Daar heb ik begrip voor.
Wat ik moeilijk vind, is dat ik na mijn aanmelding helemaal niets meer heb gehoord.
Geen bevestiging.
Geen telefoontje.
Geen bericht.
Geen indicatie wanneer ik iets kon verwachten.
En juist wanneer er sprake is van een wachttijd, vind ik het belangrijk dat iemand daarover wordt geïnformeerd.
Een eenvoudige reactie als:
“We hebben uw hulpvraag ontvangen. Vanwege de wachttijd en de vakantieperiode kan het wat langer duren voordat we contact met u opnemen.”
zou al veel duidelijkheid hebben gegeven.
Nu bleef het stil.
En juist die stilte maakt het wachten langer.
Je weet niet of je hulpvraag goed is aangekomen, of iemand ermee bezig is en wanneer je eventueel iets kunt verwachten.
Daarom heb ik een klacht ingediend
Ik heb daarom besloten om hierover een officiële klacht in te dienen.
Niet omdat ik verwachtte dat ik direct geholpen zou worden.
En ook niet omdat ik geen begrip heb voor wachttijden of de vakantieperiode.
Mijn klacht gaat vooral over het ontbreken van communicatie.
Wanneer iemand na een ziekenhuisopname vanwege een herseninfarct om ondersteuning vraagt, vind ik het belangrijk dat die hulpvraag wordt gezien en dat iemand weet waar hij aan toe is.
Een reactie hoeft niet altijd te betekenen dat de hulp meteen beschikbaar is.
Soms is een duidelijke uitleg al een vorm van ondersteuning.
Ik hoop daarom dat mijn klacht niet alleen duidelijkheid voor mij oplevert, maar ook bijdraagt aan betere communicatie met mensen die zich in een vergelijkbare situatie bevinden.
Toch vooral vooruitkijken
Ondanks deze situatie probeer ik vooral vooruit te kijken.
Ik merk dat ik steeds meer mijn eigen ritme begin te vinden. Soms betekent dat iets technisch uitzoeken. Soms betekent het een stukje schrijven voor deze website. En soms betekent het juist helemaal niets doen en mijn lichaam de rust geven die het nodig heeft.
Dat laatste is misschien nog wel het moeilijkste.
Ik leer dat vooruitgang niet altijd zichtbaar is.
Een dag waarop ik iets nieuws leer is vooruitgang.
Een dag waarop ik iets voor elkaar krijg is vooruitgang.
Maar ook een dag waarop ik op tijd rust neem om de volgende dag weer verder te kunnen, is vooruitgang.
Opnieuw bouwen
Deze website is voor mij meer geworden dan alleen een plek om over computers, servers en techniek te schrijven.
Het is een verslag van een nieuwe fase in mijn leven.
Ik bouw mijn homelab opnieuw op.
Ik bouw deze website verder uit.
Ik leer nieuwe dingen.
En ondertussen probeer ik ook mezelf opnieuw uit te vinden na wat er is gebeurd.
Dat gaat niet altijd snel.
Maar het gaat wel vooruit.
Stap voor stap.
Aan mijn herstel, aan mijn techniek, aan deze website en aan de toekomst.