Stap voor stap weer verder – wat ik in 2,5 maand alweer heb bereikt
Als ik terugkijk naar de afgelopen 2,5 maand, ben ik best trots op wat ik alweer heb bereikt.
Niet omdat ik alles alweer kan zoals vroeger. Dat kan ik zeker nog niet. En er zullen ook nog genoeg dingen komen die moeilijk zijn.
Maar als ik kijk naar waar ik vandaan kom en wat ik inmiddels alweer doe, dan zie ik dat ik toch behoorlijk wat stappen heb gezet.
En dat allemaal terwijl mijn revalidatie nog steeds doorgaat.
Niet alles gaat vanzelf
Sinds mijn infarct merk ik dat sommige dingen meer moeite kosten dan vroeger.
Soms lukt iets prima en denk ik: kijk, dit gaat weer goed.
Maar op een andere dag kan het ineens heel anders zijn. Dan ben ik sneller moe, heb ik minder concentratie of loop ik tijdens iets gewoons gewoon vast.
Ook met de hulpverleners merk ik dat ik soms moeite heb om alles goed te verstaan of te volgen. Dan moet iets nog een keer worden uitgelegd. Dat kan best frustrerend zijn.
Toch probeer ik steeds verder te kijken.
Niet alleen naar wat nog niet lukt, maar ook naar wat inmiddels alweer wel lukt.
Mijn homelab is daar een goed voorbeeld van
De afgelopen maanden ben ik weer volop bezig geweest met mijn homelab.
Servers opnieuw opbouwen, Proxmox inrichten, opslag regelen, backups maken, netwerken uitzoeken en mijn firewall opnieuw opbouwen.
Ook daar loop ik soms gewoon vast.
Ik probeer steeds meer stap voor stap te werken en wanneer ik ergens niet uitkom, vind ik het ook niet erg meer om hulp te vragen.
Daarom heb ik ook het artikel “Heb jij tips of ideeën voor mijn homelab?” geschreven. Daarin vraag ik of mensen tips, ideeën, ervaringen of misschien zelfs oude hardware voor mijn homelab hebben.
Dat lijkt misschien iets kleins, maar voor mij is het eigenlijk best belangrijk.
Ik hoef niet alles meer alleen uit te zoeken.
Een andere mening of een goed idee kan mij soms precies weer op weg helpen.
Dat past eigenlijk ook wel bij mijn herstel.
Ik probeer niet meer alles tegelijk te doen.
Eén stap tegelijk werkt voor mij veel beter.
Ook mijn website ben ik weer verder gaan uitbouwen
Naast mijn homelab ben ik ook verder gegaan met mijn website.
Ik schrijf over mijn herstel, maar ook over techniek, servers en alles wat ik in mijn homelab tegenkom.
Dat vind ik mooi, omdat die twee dingen eigenlijk steeds meer bij elkaar komen.
Mijn herstel is onderdeel van mijn leven en mijn homelab is een manier om bezig te blijven, nieuwe dingen te leren en mezelf uit te blijven dagen.
Maar er zijn ook mindere dagen
Ik wil ook niet doen alsof het alleen maar vooruitgaat.
Het kan best zijn dat ik vandaag denk dat het goed gaat en dat ik een paar dagen later ineens weer behoorlijk down ben.
Op zo’n moment kan het voelen alsof ik weer een stap achteruit heb gezet.
Maar gelukkig hoef ik daar niet alleen doorheen.
Mijn familie, vrienden en kennissen zijn er voor mij. Ook de hulpverleners die mij begeleiden spelen daarin een belangrijke rol.
Soms is een gesprek genoeg. Soms is het gewoon fijn dat iemand er is en naar me luistert.
En meestal merk ik dat zo’n mindere periode door die steun ook weer vrij snel voorbijgaat.
Dat betekent niet dat alle problemen ineens weg zijn.
Maar het helpt wel om weer verder te kunnen.
Ik heb dit niet alleen gedaan
Als ik eerlijk ben, dan heb ik de afgelopen 2,5 maand veel bereikt.
Maar ik heb dat niet alleen gedaan.
De steun van mijn familie, vrienden, kennissen en hulpverleners heeft daar zeker bij geholpen.
Zonder die mensen was het waarschijnlijk een stuk moeilijker geweest.
Daar ben ik dankbaar voor.
Er zullen nog genoeg tegenslagen komen
Ik weet ook dat ik er nog lang niet ben.
Er zullen waarschijnlijk nog genoeg dagen komen waarop iets niet lukt.
Dagen waarop ik moe ben.
Dagen waarop ik gefrustreerd raak.
En misschien ook dagen waarop ik weer even helemaal klaar ben met alles.
Maar één ding weet ik inmiddels wel.
Ik geef niet zomaar op.
Misschien moet ik soms even stoppen.
Misschien moet ik iets opnieuw proberen.
Misschien heb ik hulp nodig.
Maar daarna probeer ik weer een volgende stap te zetten.
En misschien is dat uiteindelijk wel waar herstel voor mij over gaat.
Niet dat alles weer precies wordt zoals vroeger.
Maar dat ik blijf kijken naar wat er wél kan.
Wat helpt jou?
Ik ben eigenlijk ook benieuwd naar andere mensen die iets hebben meegemaakt waardoor hun leven ineens veranderde.
Heb jij ook dagen waarop het goed gaat en dagen waarop het ineens een stuk minder gaat?
En wat helpt jou dan om weer verder te gaan?
Is dat familie, vrienden, een hulpverlener, een hobby of misschien gewoon even rust nemen?
Laat het hieronder weten.
Ik vind het mooi om van andere mensen te leren. Misschien helpt jouw ervaring iemand anders ook weer een beetje verder.